Srpska pravoslavna crkva i vjernici danas obilježavaju dan posvećen prepodobnom Teodor Trihina, prepodobnom Joasaf Meteorski i Svetom Nikolaju Žičkom.
Sveti Nikolaj Žički i Ohridski
Sveti Nikolaj je rođen 4. januara 1881. (23. decembra 1880. po julijanskom kalendaru – tada važećem u Srbiji) od prostih, ali blagočestivih roditelja, Dragomira i Katarine Velimirović. Već na Bogosloviji u Beograd istakao se velikim besjedničkim darom.
Najšire obrazovanje svog vremena stekao je u Evropi i Rusiji. Svojim snažnim religiozno-crkvenim i nacionalnim istupima u javnom životu tadašnje Srbije izazvao je divljenje i poštovanje kod mnogih, ali i zavist kod drugih.
U vrijeme Prvi svetski rat, u Engleskoj i Americi širio je istinu o srpskom narodu. Po završetku rata izabran je za episkopa Žičkog. Potom je stolovao u Ohridu, pa opet u Žiči. Napisao je mnoga izuzetno vrijedna djela. Kraj Drugi svetski rat dočekao je u logoru Dahau.
Upokojio se u Americi 18. marta 1956. godine, a mošti su mu u rodni Lelić, kod Valjevo, prenesene 1991. godine.
Tropar (glas 8):
Zlatousti propovjedniče vaskrslog Hrista, putovođo roda srpskog krstonosnog u vjekove, raspjevana liro Duha Svetoga, ponose i ljubavi monaha, radovanje i pohvalo sveštenika, učitelju pokajanja, svenarodni vladiko, čelovođo bogomoljne vojske Hristove, Sveti Nikolaje Srpski i svepravoslavni, sa svima svetima nebeske Srbije, moli Jedinog Čovjekoljupca da podari mir i slogu rodu našemu.
Prepodobni Teodor Trihina
Carigrađanin i sin bogatih roditelja. Kao mladić ostavio je svoje roditelje, dom i bogatstvo, i nastanio se u jednom pustinjskom manastiru u Trakiji. Tu je sebe predao najtežim podvizima. Spavao je na kamenju — da bi imao što manje sna — išao je vazda gologlav i odijevao se u jednu haljinu od kostrijeti, zbog čega je i prozvan Trihina ili Kostret.
Zbog svog velikog samomučenja radi spasenja duše Bog ga je obdario velikim darom čudotvorstva i za života i po smrti. Mirno je skončao oko 400. godine. Tijelo mu se pokazalo mirotočivim.
Prepodobni Joasaf
Jovan Uroš (Duka Paleolog), posljednji izdanak loze Nemanjića. Bio je sin pobožnog cara Epira i vladara Tesalije, Simeona (Siniše) Uroša Paleologa. Simeon je bio mlađi polubrat cara Stefan Dušan i sin svetog kralja Stefana Dečanskog i Marije Paleolog.
Jovan Uroš se rodio oko 1349–1350. godine. Proglašen je za cara sa deset godina, ali je njegov otac vladao do svoje smrti. Samostalno je vladao od 1371. do 1372. godine. Nakon toga, Epirsko carstvo nestaje sa političke karte Evrope.
Kada je dobio vijest da je postao car, nalazio se u Sveta Gora. Došao je u Trikalu, prijestonicu svog carstva, ali je više težio da se oslobodi carske vlasti nego da uživa u njoj.
U to vrijeme upoznao je prepodobnog Atanasija Meteorskog, koga je izabrao za duhovnog oca. Predao je vlast srodniku Aleksiju Anđelu Filantropinu i povukao se u manastir na Meteore, gdje se zamonašio i dobio ime Joasaf.
U monaškom životu toliko je uznapredovao da ga je Atanasije pred smrt ostavio za svog nasljednika i igumana. Zajedno su podigli i ukrasili hramove na Meteorima. Pomagao je i druge manastire, darivao ih i štitio.
Kada su Turci zauzeli Tesaliju, bio je primoran da se povuče u Svetu Goru, gdje je boravio u manastiru Vatopedu. Kasnije se vratio na Meteore, gdje se upokojio oko 1422–1423. godine.
Mošti mu počivaju u manastiru Preobraženja na Velikim Meteorima. U srpskoj i grčkoj pravoslavnoj crkvi proslavlja se kao svetitelj 20. aprila.
Tropar (glas 3):
Srcem i dušom si zavolio Gospoda Hrista, sve ljepote svijeta si ostavio i više si volio da u smirenju i poslušanju Bogu služiš nego da na carskom prijestolu sjediš. Zato te pobožno hvalimo i svetu uspomenu tvoju proslavljamo, kličući: Oče Joasafe, bogoblaženi, moli Hrista Boga za spasenje našeg roda hrišćanskog, piše Telegraf.
